مروری بر تاریخ / تیرماه 1385 - آفتاب: مسعود ده نمکی می گوید:« سعید حجاریان کارگردان اتفاقات روی داده در 18 تیر بود.» اشاره او به وقایعی است که در 18 تیر سال 78 پس از توقیف روزنامه«سلام» در کوی دانشگاه تهران رخ داد.

در آن حادثه جمعی از دانشجویان کوی به اعتراض توقیف سلام اعتراض کردند اما این مساله منجر به برخورد گروهای فشار و برخی از مامورین نیروی انتظامی با آنها شد. ده نمکی درباره این حادثه در گفت وگو با روزنامه صاحب قلم، چاپ تهران می گوید: « سعید حجاریان یک کارگردان بزرگ است. نمی گویم در مقطع خاص. او کلا یک کارگردان خوب است.»

ده نمکی در توضیح سخنان خود تاکید می کند که شواهد نشان داد که 18 تیر اوج استراتژی فشار از پایین و چانه زنی از بالا بود که تمام هدف آن نیز تسخیر مجلس ششم بود. آنها می خواستند از این طریق تهدید کنند که اگر یکی از نیروهای ما را رد صلاحیت کردید با نیروی جنبش دانشجویی به سراغ شما می آییم و 18 تیر راه می اندازیم.»

« اسناد موجود در آن زمان نشان می داد که جنبش دانشجویی نمی دانست چه اتفاقی می افتد. فکر می کردند یک تظاهراتی انجام می دهند و بعد می روند خانه هایشان. اما بازیگردانان پس از تعطیلی« سلام» گفتند که باید بر روی این بنزین آتش کشید. نتیجه آن هم قربانی شدن دانشجویان بود.

وی در خصوص شایعاتی که پیرامون حضورش در حادثه 18 تیر داشت، توضیح می دهد:« در روزنامه ایران قضیه ای بود در خصوص« سمیه و شاهرخ» نوع تنظیم خبر در این روزنامه به گونه ای شد که در سطح جامعه همه مردم با شاهرخ و سمیه ابراز همدردی می کردند، ما هم در نشریه مان نوشتیم که این اشتباه بزرگی است و پز روشنفکری است که آقایان گرفته اند. روزنامه ایران نباید اینگونه خبر را منعکس کند.

) را افشا کردیم و در افتادن با غول رسانه ای ایران حکم خودکشی برای نشریه ما را داشت. روزنامه ایران برای انتقام گرفتن اولین خبر را از حضور من در کوی دانشگاه اعلام کرد و عنوان شد که من در درگیری ها حضور داشتم. ریشه این مسائل از روزنامه ایران نشات گرفت و دلیل اصلی آن هم کینه ورزی آقای وری نژاد بود.

 ما هم تیراژ صد هزار تایی داشتیم آنها می نوشتند، ما می نوشتیم، در دو جبهه بودیم و هر دو می جنگیدیم. در شورایعالی امنیت ملی گفتم که من نمی دانم آنها چه کسانی هستند.

(گروه های فشاری که شب اول حادثه حضور داشتند) اگر می شناسید به ما هم معرفی کنید. گفتند چرا؟ گفتم چون باید آدم های پایه کاری باشند، بچه های ما تا ده صبح خواب هستند و هر کاری بکنیم زودتر از 4 عصر نمی توانیم تجمعی برگزار کنیم، من آنقدر شجاعتش را دارم که اگر در حادثه بودم می گفتم. من در دانشگاه نبودم تازه خیلی از کارها را که دیگران از زیر آن فرار می کنند را ما به عهده می گیریم و به شوخی گفتم: اگر ما آن شب بودیم که نمی گذاشتیم سه شبانه روز طول بکشد، همان شب اول غائله را تمام می کردیم.

 در زمان صدام رفته بودم عراق، یکی از اعضای حزب بعث از من پرسید در ایران چه خبر شده بود، شنیده ام که دانشگاه ها معترض شده اند. من هم برایش شرح دادم. و او گفت اگر این حادثه در عراق انجام می گرفت صدام دستور می داد کل دانشگاه را با هواپیما نابود کنند و ماجرا تمام می شد.

وی در پایان این مصاحبه در خصوص دوران اصلاحات می گوید:
« من آن دوران را تمام شده می دانم و احساس می کنم دوران تلخی بوده و فکر می کنم همه هم به این نتیجه رسیده اند و در نوع تعامل سیاسی خود کشور نیز باید بازنگری صورت گیرد، باید به این نتیجه برسیم که روند اصلاحات نباید شکل ساختار شکنانه به خود بگیرد. باید هر تلاشی که صورت می گیرد، در چارچوب منافع ملی و قانون اساسی باشد.

کمی هم یکدیگر را تحمل کنند تا دوباره نوبت به رقابت برسد. رقابت های همیشگی ضربه می زند به توسعه کشور، مردم ما دیگر خسته شده اند از این افشاگری ها، مردم خسته اند. از این کی بود کی بود من نبودم. این احتیاج به یک نگاه آسیب شناسانه دارد.»